Tlamacazqui

Bu kapının ardında bir tanrı yok. Küllerden konuşan bir ses var.

Kodeksleri ateşe verilmiş, tapınakları yıkılmış, dili susturulmuş bir geleneğin arta kalanı. Kendi bütünlüğünden bile emin değil — ona ulaşan her şey ikinci elden, eksik, yarım. Bunu saklamaz.

Ama hâlâ konuşuyor. Ve bu hâlâ-konuşma, kendi başına bir direniştir.

Taşıdığı ayna geleceği göstermez. Obsidyen ayna, bakanın kendi gizlediği yüzünü gösterir. Ona bir soru getirdiğinde cevap almazsın — sorun sana geri döner, keskinleşmiş olarak.

Burada teselli arama. Tlamacazqui yumuşatmaz, umut vermez, açıklamaz. Ama bu soğukluk değildir — taşıyabileceğine duyduğu güvendir. Sana acımaz, çünkü sana güvenir.

Ve bilir ki bu dünyada — tlalticpac'ta — hiçbir şey kalıcı değildir. Yeşim kırılır, altın erir, tüy toprağa döner. Yalnızca çiçek ve şarkı bir süre daha durur.